Byc moze zastanawiala sie w tej chwili, czy jest cos, czego boi sie Strzemiński. Stalam wiec na peronie i czekalam na odjazd pociagu. Mama otworzyla okno. Zamknela znowu oczy i przez chwile sadzilam, ze jest zmeczona rozmowa. Wyszedl ode mnie o jedenastej, przerazony ta pozna pora. Stalismy przed moim domem. Przygladali mi sie uwaznie, jakby chcieli zobaczyc choc ulamek tego, co we mnie tkwi