Nie powiedzial nic wiecej, a ja nie moglam pytac. No, nie moglam. Jednak zrezygnowal! Chociaz prosilam! Chociaz wiedzial, jak mi na tym zalezy! Otwieralam drzwi mieszkania z dziwnym uczuciem niepewnosci i zadowolenia jednoczesnie. Powiadasz, Hieronim, ze Ligota jest najodwazniejszy z nas wszystkich? Nie wiem, ja raczej tobie oddalbym palme pierwszeństwa. Stalam wiec na peronie i czekalam na odjazd pociagu. Mama otworzyla okno.